‘Onder Janoekovitsj was het minder erg’

Markt op de Kollontaistraat in Kiev
Markt op de Kollontaistraat in Kiev

imageimage

Odessieten in het hippe centrum van de stad zeggen tegen me dat de balans is doorgeslagen in het voordeel van Kiev. Een pro-Russische opstand is hier van de baan. Maar stap in de tram en de armoe walmt je tegemoet. Op de Kollontaistraat is elk weekeind een vrijmarkt waar mensen hun schamele spullen verkopen. Voor de goede orde: die markt bestaat al tweehonderd jaar. Maar door de crisis is hij enorm in omvang toegenomen, terwijl de verkoop stagneert.

Hier heeft men geen goed woord over voor Kiev. Alle gepensioneerde onderwijzers, ingenieurs en boekhouders verlangen terug naar de Sovjet-Unie, toen er werk was en bescherming door de staat. ‘Stel je voor’, zegt onderwijzeres Lidia, nog 1 tand in haar mond wegens gebrek aan geld voor de tandarts, ‘we hadden een regelmatig salaris, konden reizen en op vakantie en het ziekenhuis was gratis!’ Zoals alle pensionado’s hier krijgt zij 1.100 hryvnia (30 euro) per maand, terwijl gas, Electra, water omhoog zijn gegaan en levensmiddelen fors duurder zijn geworden. ‘Noem je dat leven? Wij overleven.’

Ingenieur Anna Filipovna overleeft dankzij haar kinderen. ‘Ik ben geen politica, van Lenin, Stalin heb ik geen verstand en communistisch waren we geen van allen, maar als je naar de feiten kijkt hadden we het toen veel beter.’ Verontwaardigd zegt ze dat ze van haar armoe ook nog oorlogbelasting moet betalen. ‘Maar wie is die oorlog begonnen? Sluit vrede met Poetin! Ik zeg je: onder Janoekovitsj was het niet zo erg als nu.’

Maar Euromajdan was toch een opstand tegen corruptie? Welnee, wuift ze, Janoekovitsj moest weg omdat ze de koek zelf wilden verdelen. Verontwaardigd wijst ze op een zwarte humvee: ‘Zo’n auto kost 200.000 dollar en de actentas van zijn eigenaar kost 1.000 dollar. En ik krijg 1.000 hryvnia in de maand! En al die wapens in het land! Terroristische aanslagen in Odessa! En het ergste is: we hebben het ons allemaal zelf aangedaan.’ 

Anna Filipovna schaamt zich voor de armoe om haar heen. De sterksten, zegt ze, zitten hier om nog wat spullen te verkopen. De rest kwijnt thuis weg en eindigt op het kerkhof. ‘En die statistieken worden niet bijgehouden.’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s